Anneke Brassinga
Anneke Brassinga (1948) debuteerde in 1987 als dichteres met de bundel Aurora, voor haar tweede bundel Landgoed ontving zij in 1990 de Herman Gorterprijs. Daarna volgden de dichtbundels Thule (1991), Zeemeeuw in boomvork (1994), Huisraad (1998, Paul Snoek Prijs, nominatie VSB Poëzieprijs), Verschiet (2001, VSB Poëzieprijs en Ida Gerhardt Poëzieprijs), Timiditeiten (2003, Anna Bijnsprijs 2005) en IJsgang (2006). Haar gedichten tussen 1987 en 2003 werden gebundeld in de gebonden uitgave Wachtwoorden. Verzamelde gedichten, waarbij een CD is gevoegd met voordrachten uit eigen werk.
In haar poëzie experimenteert zij uitbundig met het taalmateriaal en met in onbruik geraakte woorden. Haar toon is afwisselend zwaarmoedig en ingetogen, moeiteloos wisselt Brassinga van register. De kritiek is steeds zeer enthousiast geweest over Brassinga's poëzie, zo schreef criticus Koen Vergeer over Zeemeeuw in boomvork: 'Deze gedichten zijn werkelijk muzikaal, maar ook vitaal, nergens van een benauwende afstandelijkheid en bovendien voorzien van de nodige humor. Een weldaad voor de poëzie'.
Naast dichteres is Brassinga prozaïste: in 1993 verscheen Hartsvanger, een bundeling van dagboeknotities en reisverslagen, essays en brieven. Daarna publiceerde zij de essaybundels Hapschaar (1998, ECI-Prijs 2001), Het zere been (2002) en Bloeiend puin (2008). Samen met fotograaf Freddy Rikken publiceerde zij hun beider briefwisseling, Tussen vijf en twaalf (2005). Daarnaast is zij een productief en veelgeprezen literair vertaalster van onder meer Oscar Wilde, Jules Verne, Hermann Broch, Vladimir Nabokov, E.M. Forster en Sylvia Plath.
© Foto: Serge Ligtenberg
Terug naar overzicht
Meer over deze auteur
